Menu
18 / 11 / 2019 - 06:22 pm
A Site By Your Side
A+ A A-

  • - Κατηγορία: ΔΙΕΘΝΗ

eikch-1

Οι λεσβίες είναι τα ξεχασμένα θύματα των ναζί, όπως γράφει η Stefanie Gerdes, οι ιστορίες τους όμως βασανισμού, τυχερών αποδράσεων και αποφασιστικότητας, πρέπει να λεχθούν.

Σε όλες τις αναμνήσεις από τη φρίκη του Ολοκαυτώματος της ναζιστικής Γερμανίας, γεμάτες από σκληρότητα και απανθρωπιά, οι ιστορίες των λεσβιών γυναικών του τρίτου ράιχ, συχνά δεν αναφέρονται ή παραβλέπονται.

Το περίφημο ροζ τρίγωνο ήταν το πολύ ορατό σύμβολο που οι γκέι άνδρες έπρεπε να φορούν κάτω από το καθεστώς του Χίτλερ στα στρατόπεδα συγκέντρωσής του. Οι ιστορίες της ζωής των ομοφυλόφιλων γυναικών στο Ολοκαύτωμα είναι διαφορετικές και σχεδόν απερίγραπτες.

Αυτό που είναι γνωστό σήμερα είναι αποσπασματικό, αλλά υπάρχουν μερικές ιστορίες μεγάλου πόνου και σθεναρής αντίστασης. Συγκεκριμένα γνωρίζουμε για γυναίκες που έφυγαν από τη χώρα για την ασφάλεια της Αμερικής ή της Αγγλίας, αποδρώντας από τη χείριστη κοινωνική απομόνωση, τη βία και την καταναγκαστική πορνεία.

Το γερμανικό φεμινιστικό περιοδικό, EMMA, προχώρησε τόσο ώστε να αποκαλέσει τις λεσβίες ως «ξεχασμένα θύματα» της προσπάθειας του Χίτλερ στην «εθνοκάθαρση» της Γερμανίας.

Η Annette Eick που γεννήθηκε από Εβραίους γονείς στο Βερολίνο, είναι μία από τις λεσβίες που εγκατέλειψαν τη χώρα.

Σε ηλικία δέκα ετών, έγραψε μια εργασία στο σχολείο, στην οποία ονειρευόταν να ζει την ενήλικη ζωή της με μια φίλη, μαζί με ζώα, και να γράφει.

Το 2000 η Eick, ανάμεσα σε πέντε ομοφυλόφιλους άνδρες, μίλησε για τις εμπειρίες της κατά τη διάρκεια του τρίτου ράιχ, ως μέρος του ντοκιμαντέρ, Παράγραφος 175.

«Δεν ήταν πολύ θρησκευόμενη η οικογένειά μου, αλλά κρατούσαμε τις γιορτές της θρησκείας. Γι' αυτό εμείς αποκαλούσαμε τους εαυτούς μας, Εβραίους του Γιομ Κιπούρ», είπε η Eick.

Όταν μεγάλωνε στο Βερολίνο, πριν οι ναζί ανέλθουν στην εξουσία, ζούσε σε αναμφισβήτητα ένα από τα καλύτερα μέρη στον κόσμο εκείνη την περίοδο, για να είναι LGBTI. Υπήρχε μια μικρή αλλά ορατή υποκουλτούρα LGBTI.

«Ήμουν λίγο φοβισμένη πρέπει να πω», θυμάται για την πρώτη φορά που πήγε σε κλαμπ, όπου ΛΟΑΤ συναθροίζονταν. «Αν δεν έχετε δει ποτέ αγόρια και αρρενωπές λεσβίες, ήταν πάρα πολλοί και πολλές».

Σε ένα από τα κλαμπ, η Eick συνάντησε μια νεαρή Εβραία από το Βερολίνο, που έγινε απίστευτα σημαντική γι' αυτήν.

«Είδα μια γυναίκα που φαινόταν λίγο σαν τη Μάρλεν Ντίτριχ», είπε. «Αυτή είναι η ίδια που είδα περιστασιακά αργότερα, που έσωσε τη ζωή μου, επειδή ήταν αυτή που μου έστειλε την άδεια [που με έσωσε]».

Όταν οι ναζί κατέλαβαν τη Γερμανία, το Βερολίνο έγινε μια απαγορευμένη περιοχή για τους LGBTI. Οι ομάδες απαγορεύτηκαν, τα κλαμπ διώχθησαν και όλοι αναγκάστηκαν να συμμορφωθούν με το «γερμανικό πρότυπο».

Η Eich εργαζόταν ως νταντά, και είχε να αντιμετωπίσει την αύξηση των διακρίσεων με βάση την εβραϊκή κληρονομιά της.

Μετακόμισε σε ένα αγρόκτημα στο Βρανδεμβούργο όπου, μαζί με άλλα παιδιά και εφήβους Εβραίων, ετοιμαζόταν να εγκαταλείψει τη Γερμανία για την Παλαιστίνη. Θυμόταν να τραγουδούν εβραϊκά τραγούδια ενώ εργάζονταν στα χωράφια, αλλά και την υποβόσκουσα αίσθηση του κινδύνου.

«Έχω μια πολύ καλή διαίσθηση», είπε, «και είχα την αίσθηση ότι κάτι τρομερό πρόκειται να συμβεί. Αποφάσισα να πάω μακριά στην εξοχή, και το έκανα».

Κατά τη διάρκεια της Νύχτας των Κρυστάλλων, μεταξύ 9 και 10 Νοεμβρίου του 1938, οι ναζί έστησαν ενέδρα στο αγρόκτημα ως μέρος μιας σειράς συντονισμένων, θανατηφόρων επιθέσεων εναντίον των Εβραίων σε όλη τη Γερμανία και την Αυστρία.

«Δεν ήταν όλοι οι Γερμανοί επιθετικοί και σκληροί», η Eick αφηγείται.

Όλοι από το αγρόκτημα κρατήθηκαν σε αστυνομική φυλακή, αλλά η γυναίκα του αστυνομικού άφησε σκόπιμα την πόρτα του κελιού ξεκλείδωτη, επιτρέποντας στους κρατούμενους να δραπετεύσουν.

Η Eick επέστρεψε στο καμένο αγρόκτημα και βρήκε το διαβατήριό της: «Μπήκα μέσα και, θαύμα, βρήκα το διαβατήριό μου σε αυτόν το χαμό και τα γυαλιά χωρίς να πληγωθώ. Ανέβηκα στο ποδήλατο και προσπάθησα να πάω στο Βερολίνο».

Η νεαρή γυναίκα σχεδίαζε να επιστρέψει στην οικογένειά της στο Βερολίνο, όταν η τύχη την βρήκε με τη μορφή του ταχυδρόμου, δίνοντάς της ένα ερωτικό γράμμα από μια πρώην σχέση.

Η γυναίκα που έμοιαζε με τη Μάρλεν Ντίτριχ, αυτή που ερωτεύτηκε, της είχε στείλει μια επιστολή με κάτι που θα μπορούσε να σώσει τη ζωή της Eich: μια άδεια εισόδου για την Αγγλία.

Κατάφερε να διαφύγει, αλλά η οικογένειά της δεν ήταν τόσο τυχερή.

«Δεν μπορούσα να το πιστέψω. Αν είχα χάσει αυτό το γράμμα», είπε, «θα είχα πάει με τους γονείς μου στο Άουσβιτς».

eikch-2

Ο νόμος του 1872, παράγραφος 175, απαγόρευε σεξουαλικές πράξεις μεταξύ ανδρών και σεξουαλικές πράξεις με ζώα, αλλά δεν ανέφερε τις γυναίκες. Οι λεσβίες ήταν, τεχνικά, νόμιμες στη Γερμανία. Εξαίρεση ήταν η Αυστρία, που αργότερα προσαρτήθηκε από τους Γερμανούς, όπου σεξουαλικές πράξεις μεταξύ γυναικών είχαν ποινικοποιηθεί από το 19ο αιώνα.

Ενώ οι σεξουαλικές πράξεις μεταξύ των γυναικών δεν είχαν ποινικοποιηθεί βάσει του άρθρου 175, οι λεσβίες που ακόμα δεν είχαν συμμορφωθεί με τα πρότυπα της κοινωνίας του Χίτλερ, ήταν θύματα της προπαγάνδας που στόχευε τις άγαμες, άτεκνες γυναίκες.

Θεωρούνταν, επίσης, «μη κοινωνικές» και δυσφημίστηκαν ως πόρνες από τα SS και τις αποκαλούμενες φυλετικές υγειονόμους.

Ο Χάινριχ Χίμλερ, (ο ηγέτης των SS), δήλωσε: «Εκείνοι που ασκούν την ομοφυλοφιλία στερούν τη Γερμανία από τα παιδιά που της χρωστούν».

Το γερμανικό δίκαιο, ως επί το πλείστον αγνοούσε τις γυναίκες, επειδή το τρίτο ράιχ τις θεωρούσε μικρής σημασίας.

Οι γυναίκες ήταν μη σεξουαλικά όντα. Έπρεπε να συμμορφώνονται με τις κοινωνικές νόρμες, αλλά τίποτα περισσότερο, πράγμα που σήμαινε να ακολουθούν την αρχηγία του συζύγου τους, να γεννούν παιδιά και να ανταποκρίνονται στο ρόλο τους ως νοικοκυρές και μητέρες.

Ο μονοδιάστατος ρόλος των γυναικών περιγράφηκε πολύ καλά σε ένα δοκίμιο των Doris Seekamp και Cora Mohr: «Η άρια γυναίκα παντρεύεται και κυοφορεί πολλά παιδιά για το φύρερ».

Όταν οι ναζί σκέφτηκαν την επέκταση του άρθρου 175, το 1935, για να περιλαμβάνει τις ομοφυλοφιλικές πράξεις μεταξύ γυναικών, οι συζητήσεις σταμάτησαν με βάση το ότι οι γυναίκες έπαιζαν «σχετικά μικρό ρόλο στη δημόσια ζωή».

Ο υπουργός δικαιοσύνης κατέληξε επίσης στο συμπέρασμα ότι οι λεσβιακές πράξεις δεν θα μπορούσαν να προσδιορίζονται με σαφήνεια, δεδομένης της «πιο οικείας δημόσιας επαφής» των γυναικών. Υποστήριξε ότι ο περιθωριοποιημένος ρόλος των γυναικών σε δημόσιες υπηρεσίες δεν θα τους επέτρεπε να αμαυρώσουν ή να αλλοιώσουν τη δημόσια ζωή, όπως οι ομοφυλόφιλοι άνδρες θα μπορούσαν.

 Η εικόνα της γερμανίδας μητέρας και συζύγου είναι ό,τι πιθανόν έσωσε την πλειονότητα των γερμανίδων λεσβιών από το να συλλαμβάνονται και να κρατούνται στα στρατόπεδα συγκέντρωσης: η σεξουαλικότητά τους θεωρήθηκε ως «επιδιορθώσιμη» από τους ναζί.

Οι λεσβίες δε θεωρούνταν ότι είχαν «χαθεί για την αναπαραγωγή», καθώς μπορούσαν να γεννούν παιδιά και, το σημαντικότερο, θα μπορούσαν να μείνουν έγκυες διά της βίας εάν χρειαζόταν  -η ομοφυλοφιλία τους αντιμετωπιζόταν απλώς ως μια προσωρινή και ιάσιμη κατάσταση.

Τα αρχεία των περισσότερων στρατοπέδων έχουν καταστραφεί, αφήνοντας πίσω τους μια αποσπασματική εικόνα για το ακριβώς πόσοι άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους. Ενώ ο αριθμός των Εβραίων που δολοφονήθηκαν στα στρατόπεδα είναι ίσως ο πιο ακριβής, δεν υπάρχει καμία βεβαιότητα για το πόσοι ομοφυλόφιλοι άνδρες, Ρομά, πολιτικοί κρατούμενοι ή άλλοι πέθαναν στα χέρια των Ες-Ες.

Υπάρχουν κάποιες σπάνιες καταγραφές για το πόσες λεσβίες τέθηκαν στα στρατόπεδα. Οι ερευνητές έχουν ανακαλύψει μόνο λίγες περιπτώσεις γυναικών που στάλθηκαν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης λόγω της σεξουαλικότητάς τους.

eikch-3

Μία από αυτές τις γυναίκες ήταν η Henny Schermann, μια βοηθός καταστήματος στη Φρανκφούρτη. Το 1940 συνελήφθη και στάλθηκε στο στρατόπεδο συγκέντρωσης, Ravensbrueck. Πέθανε το 1942.

Οι λεσβίες στα στρατόπεδα, επειδή η σεξουαλικότητά τους δεν είχε ποινικοποιηθεί, έπρεπε να φορούν πράσινο σήμα, που τους προσδιόριζε ως «Berufsverbrecher» (εγκληματίες «καριέρας») ή το μαύρο τρίγωνο, το «μη κοινωνικό» σήμα, που επίσης φορούνταν από Ρομά και άστεγους ανθρώπους.

Οι ιστορίες από τα στρατόπεδα των γυναικών, ενώ δεν είναι τόσο βίαιες όσο των ανδρών, αναδεικνύουν έναν τρόπο που οι ναζί προσπάθησαν να αναμορφώσουν τις λεσβίες έγκλειστες.

Μάρτυρες αναφέρουν ότι οι φυλακισμένες γυναίκες, εκτός αν ήταν Εβραίες, εξαναγκάζονταν στην πορνεία κατά τη διάρκεια του εγκλεισμού τους, στα πορνεία των στρατοπέδων.

Δεν ήταν μόνο που έπρεπε να υπηρετούν τους άνδρες των SS, αλλά μετά από κάποιο κάποιο σημείο οι υπεύθυνοι των στρατοπέδων αποφάσισαν να αναγκάσουν τους ομοφυλόφιλους άνδρες να κάνουν σεξ με πόρνες για να «τους θεραπεύσουν» από ό,τι οι ναζί θεωρούσαν πως είναι μια ιάσιμη ασθένεια, και όχι μια σεξουαλικότητα.

Οι ναζί χρησιμοποιούσαν τα πορνεία για να «γυρίσουν» τις λεσβίες πίσω στην ετεροφυλοφιλία -αλλά οι ζωές των γυναικών έρχονταν με μια ημερομηνία «ανάλωση μέχρι», μετά την οποία οι περισσότερες από αυτές έχασαν τη ζωή τους. Η μέση διάρκεια, και συχνά το προσδόκιμο ζωής, για μια γυναίκα που εργαζόταν σε καταναγκαστική πορνεία σε ένα από τα στρατόπεδα, ήταν έξι μήνες.

Οι λεσβίες γυναίκες δεν φυλακίζονταν στα στρατόπεδα φανερά για τη σεξουαλικότητά τους, παρά μόνο σε μερικές περιπτώσεις. Πιο συχνά έκρυβαν την ταυτότητά τους, ζώντας μια ζωή όσο το δυνατόν πιο "κανονική". Άλλες, ιδίως εκείνες με ξένη καταγωγή, εγκατέλειψαν τη χώρα.

Εκείνες που αποφάσισαν να μείνουν, ήρθαν αντιμέτωπες με τη σεξιστική ατζέντα των ναζί -οι γυναίκες, που απαιτούνταν να είναι μητέρες περισσότερο από εργάτριες, μπορούσαν να εργαστούν σε χαμηλά αμειβόμενες θέσεις εργασίας μόνο.

Οι λεσβίες επηρεάζονταν περισσότερο από τις χαμηλές αμοιβές που ίσχυαν για τις γυναίκες. Ζώντας χωρίς σύζυγο, στον οποίο θα μπορούσαν να στηριχθούν για να παρέχει ένα βασικό εισόδημα, αυξάνονταν όχι μόνο οι οικονομικές δυσκολίες αλλά και η κοινωνική πίεση, κάνοντας τη ζωή τους δύσκολη -ιδιαίτερα σε συνδυασμό με το φόβο της σύλληψης.

Μία επιχειρηματίας λεσβία ακτιβίστρια ήταν η Lotte Hahm, εκδότρια του Die Freundin (φίλη) και διεξήγαγε χορούς αποκλειστικά για γυναίκες στο ομοφυλοφιλικό Βερολίνο του 1920.

eikch-4

Αλλά όταν οι ναζί επετέθησαν στην LGBTI κοινότητα, και απαγόρευσαν όλα τα ΛΟΑΤ περιοδικά, συνέχισε τις κινήσεις της, υπογείως.

Η αστυνομία προσπάθησε να την συλλάβει αρκετές φορές, ενώ σε μια περίπτωση χρησιμοποίησε μια ψευδή κατηγορία του πατέρα μιας φίλης της, ότι είχε προβεί σε αποπλάνηση ανηλίκου.

Μια μέρα την πλησίασε ένας άνδρας από την Alexanderplatz του Βερολίνου, και την ρώτησε αν θα μπορούσε να προσέχει τη βαλίτσα του για μια στιγμή.

Η βαλίτσα περιείχε παράνομο κομμουνιστικό υλικό. Η Hahm συνελήφθη από την γκεστάπο, τη γερμανική κρατική αστυνομία, λίγα μόλις λεπτά αφότου συμφώνησε να προσέχει τη βαλίτσα.

Την πήγαν στο Moringen, ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης μόνο για γυναίκες, και ξυλοκοπήθηκε, μαστιγώθηκε με μαστίγιο που στο τέλος του είχε μια μολύβδινη σφαίρα και ρίχτηκε σε μπανιέρες με παγωμένο νερό.

Όταν η Hahm απελευθερώθηκε, ήταν απτόητη. Συνέστησε μία ομάδα για τα ανθρώπινα δικαιώματα, άνοιξε ένα νέο κλαμπ γυναικών στο Βερολίνο και πολέμησε κατά των διακρίσεων μέχρι την τελευταία της πνοή, το 1958.

Δε συνελήφθη κάθε λεσβία από τους ναζί. Κάποιες επέζησαν. Κάποιες, όπως η Eick, είχαν την τύχη να φύγουν, παρόλο που η ιστορία του κοριτσιού που έμοιαζε με τη Μάρλεν Ντίτριχ δίνοντας της το εισιτήριο για την ελευθερία, πρέπει να είναι μια από τις πιο "στο παρά πέντε" αποδράσεις που έχουν καταγραφεί.

Η Eick έζησε το υπόλοιπο της ζωής της στο Ντέβον της Αγγλίας, βρήκε την αγάπη στη φίλη της Trude κατά τη δεκαετία του 1960 και δημοσίευσε συλλογή ποιημάτων της. Ονομαζόταν και ήταν αφιερωμένο στην, «αθάνατη Μούσα της». Πέθανε στις 25 Φεβρουαρίου του 2010, μόλις τέσσερις μήνες μετά τα 100ά γενέθλιά της.

Πηγή: http://www.gaystarnews.com/

ΚΟΙΝΩΝΙΑ

ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

ΛΟΓΟΣ

ΥΓΕΙΑ

ΑΓΓΕΛΙΕΣ