Menu
17 / 02 / 2020 - 05:35 am
A Site By Your Side
A+ A A-

xanthi-poreia

Σάββατο 9 Μάρτη 13μμ (Πολυτεχνείο) – Ξάνθη

 

Ο σεξισμός και η βία μέσα σε ένα περιβάλλον γενικευμένης κρίσης αναδεικνύονται σε κυρίαρχα φαινόμενα. Η κοινωνική και πολιτική αστάθεια στρώνουν το έδαφος για να ξεπηδήσουν όλο και πιο βίαιες συμπεριφορές και πρακτικές. Η βία κατά των γυναικών είναι ένα καθημερινό φαινόμενο, που η έντασή του δεν μειώνεται, αντίθετα αποκτά ολοένα και περισσότερο μεγαλύτερες διαστάσεις. Αν αναλογιστούμε τις βίαιες επιθέσεις εναντίον των γυναικών αλλά και αυτών που διαφεύγουν των κυρίαρχων χαρακτηριστικών τα τελευταία χρόνια, θα διαπιστώσουμε την απίστευτη συχνότητα τέλεσης αυτών των πράξεων, την ατιμωρησία των δραστών, την συγκάλυψη των πράξεων κάτω από ένα μανδύα επικράτησης της αρρενωπότητας και του ανδρισμού ως συνέχιση της υπάρχουσας κατάστασης.

Η διαπόμπευση των οροθετικών γυναικών τον περασμένο Μάιο, ο βιασμός και η δολοφονία της γυναίκας στην Ξάνθη, η διαπόμπευση της γυναίκας στην Εύβοια, οι ξυλοδαρμοί ομοφυλόφιλων στο δημόσιο χώρο και μεταναστών και γενικά η βία εναντίον εκείνων που δεν συμβάλλουν στη διατήρηση της κανονικότητας, στην οποία τόσο πολύ η συγκεκριμένη κοινωνία είναι προσανατολισμένη και άγχεται για τη διατήρησή της, δείχνουν ότι η έμφυλη-​σεξιστική βία καλά κρατεί και αναπαράγεται με χαρακτηριστική ευκολία. Προφανώς και δεν μας προκαλεί εντύπωση η συντήρηση και έξαρση τέτοιων φαινομένων. Η κοινωνία άλλωστε στην οποία ζούμε δεν μας αφήνει τέτοια περιθώρια. Ξεμπροστιάζεται συνέχεια δείχνοντας το πραγματικό της πρόσωπο. Ένα πρόσωπο μίσους, δυσφορίας και δυσανεξίας στο διαφορετικό.

Ιδιαίτερα τώρα, που λόγω κρίσης η αβεβαιότητα και η ρευστότητα κυριαρχεί, η αναζήτηση της κανονικότητας μοιάζει όχι μόνο μονόδρομος αλλά και αυτοσκοπός. Οι λόγοι περί κρίσης λειτούργησαν επικουρικά σε όλη αυτή την κατάσταση. Ο σύζυγος που χτυπάει τη γυναίκα του ως ένα βαθμό δικαιολογείται που το κάνει γιατί είναι πολύ αγχωμένος είτε γιατί είναι άνεργος, είτε γιατί πιέζεται πολύ από τη δουλειά που έχει ή γιατί τα λεφτά δεν φτάνουν να συντηρήσει την οικογένειά του που τόσο πολύ αγαπάει και αυτό αποδεικνύει την επιτυχία του ως οικογενειάρχη και νοικοκυραίου. Ο ξυλοδαρμός της συζύγου ή και των παιδιών δικαιολογούνται λόγω κρίσης. Τέτοια περιστατικά είναι η καθημερινότητα πολλών γυναικών. Η κρίση ανάμεσα σε άλλα έδωσε και το άλλοθι στην κακοποίηση γυναικών.

Οι βίαιες αντιδράσεις των υποκειμένων βρίσκουν πια ένα βολικό άλλοθι να εκφραστούν, γιατί ας μην γελιόμαστε η βία προϋπήρχε της κρίσης, απλώς συγκαλυπτόταν κάτω από το μανδύα του καθωσπρεπισμού και μιας ευημερίας που δεν δικαιολογεί τέτοια φαινόμενα. Τώρα που το αφήγημα της ασφάλειας κλυδωνίζεται επικίνδυνα επιστρατεύεται η βία, σε μεγαλύτερες δόσεις και με απευθείας κάλυψη, για να συντηρήσει το αφήγημα της κανονικότητας. Η προβολή της βίας δεν συμβαίνει τόσο για να ευαισθητοποιήσει και για να μας ενημερώσει για αυτή, αλλά για να «νομιμοποιήσει» μεθόδους, λόγους και πολιτικές ενίσχυσής της. Τέτοιες πρακτικές εκφράζονται μέσα από την αντι-​μεταναστευτική πολιτική, την εντατικοποίηση και ενίσχυση της κρατικής καταστολής, την υγειονομική περιχαράκωση του πολιτικού ως εθνικού χώρου και επιστροφή στις συντηρητικές και σταθερές αξίες του αφηγήματος: «πατρίς-​θρησκεία-​οικογένεια».

Όλα αυτά αποτελούν αντικατοπτρισμούς μιας βαθιάς, συντηρητικής κοινωνίας, στην οποία δεσπόζει η αστυνομία, η θρησκεία (με τη βοήθεια του θεού, της παναγίας θα βγούμε από την κρίση), ο στρατός, η πατρίδα και βεβαίως η οικογένεια ως επιστέγασμα όλων αυτών. Ο ρατσιστικός, ομοφοβικός, σεξιστικός λόγος στην Ελλάδα κυριάρχησε μαζί με την κρίση. Πρόκειται για ένα ρατσισμό, αδίστακτο και δολοφονικό που βρήκε το χώρο να εκφραστεί, να παράγει μολυσματικά και περιττά σώματα και να ευθυγραμμιστεί με το λόγο της Χρυσής Αυγής («Για να ξεβρωμίσει ο τόπος », «εμπρός Ηλία βάρα τη λεσβία »). Για αυτό και δεν εκπλησσόμαστε από τα ποσοστά της Χρυσής Αυγής ούτε και από την είσοδό της στη βουλή. Η Χρυσή Αυγή συστηματικά νομιμοποιεί το πρότυπο του πολεμοχαρή, αρρενωπού, σεξιστή, ομοφοβικού άνδρα, το οποίο έχει βαθιές ρίζες στο ελληνικό, πολιτικό και κοινωνικό συγκείμενο και επιτέλους η κρίση έδωσε το άλλοθι να βγει στην επιφάνεια και να γίνει ορατό.

Εξάλλου παρατηρούμε ότι ο σεξισμός και η βία προκύπτουν από παντού, δε γνωρίζουν ιδεολογικές και πολιτικές γραμμές. Γιατί είναι πολιτικά σωστό να καταδικάζουμε τη βιαιότητα της Χρυσής Αυγής, αλλά τι είναι αυτό που μας κάνει να θέλουμε να υπερασπίσουμε την ταυτότητα του λευκού, αρρενωπού, γυναικά, αριστερού-​διανοούμενου άνδρα που θέλει να κραυγάσει όσο το δυνατόν δυνατότερα ότι δεν είναι αδερφή; Εκφράσεις τέτοιου είδους: «έχω πηδήξει τη μισή Αθήνα και οι Χρυσαυγίτες ακόμη με λένε αδελφή » ή «ο Κολοκοτρώνης ήταν μεγάλος μπήχτης» εκφραζόμενες από ένα βουλευτή της αριστεράς δεν ρίχνει νερό στο μύλο της ακροδεξιάς; Γιατί κάποιος να θέλει να αποδείξει στους Χρυσαυγίτες ότι δεν είναι αδερφή; Για χάρη των Ελλήνων νοικοκυραίων και αυτής της πολυπόθητης κανονικότητας που συμβολίζουν και που υποτίθεται έχει κλονιστεί από την κρίση, όλα φαίνεται να επιτρέπονται και να λέγονται από όλους. Με μεγαλύτερη έμφαση και σχεδόν κραυγάζοντας σπεύδουν να δηλώσουν αυτό που κυριαρχεί.

Και αυτό που κυριαρχεί βασίζεται στο φόβο απέναντι σε αυτό που ορίζεται ως διαφορετικό και που απειλεί να το αναιρέσει. Και ο φόβος φέρνει τη βία. Η βία κατακλύζει τις ζωές μας. Η καθημερινότητά μας είναι βίαιη. Λεκτικές επιθέσεις, σωματικές επιθέσεις, κρατική καταστολή και νομιμοποιημένη άσκηση βίας από αστυνομικούς με βασανιστήρια τύπου Αμπού Γκράιμπ, τακτικές και συχνές επιθέσεις σε ομοφυλόφιλους στο δημόσιο χώρο, επιβεβαιώνουν με τον καλύτερο τρόπο ότι ζούμε σε καιρούς βίαιους.
Η παραδοχή αυτή βέβαια πρέπει να αποτελέσει το εφαλτήριο για την σταδιακή και οριστική εξάλειψή της από την καθημερινότητά μας. Γιατί ως πότε θα δεχόμαστε τη βία απέναντι σε γυναίκες, ομοφυλόφιλους, άτομα με ειδικές ανάγκες, μετανάστες και στον όποιον διαφορετικό αγόγγυστα; Ως πότε θα σκύβουμε το κεφάλι δείχνοντας κατανόηση και ερμηνεύοντας αυτήν την βία; Πάντως όχι πια και αυτό πρέπει να το καταλάβουμε. Η αναζήτηση της ελευθερίας είναι ένα μακρύ ταξίδι και το ξέρουμε καλά. Δεν μπορούμε να νιώθουμε ελεύθεροι όταν γνωρίζουμε ότι σημαντικά κομμάτια της κοινωνίας καταπιέζονται και κακοποιούνται.
Σπάμε τη σιωπή και δημιουργούμε μονοπάτια ελευθερίας για όλες και για όλους! Ενάντια στη βία, στο σεξισμό και την ομοφοβία για μια κοινωνία απελευθέρωσης! 

Αναδημοσίευση από: http://www.entasifm.org/201302281177/news/articles/1177-panelladiki-poreia-enantia-sti-via-kata-ton-gynaikon.html

Πηγή: https://ak2003.gr/

ΑΓΓΕΛΙΕΣ