Menu
19 / 11 / 2019 - 01:35 am
A Site By Your Side
A+ A A-

dipolikos

Του Σπύρου Πετρίτη *

«Εκκινούμε από τη αρχή ότι πρόκειται για μία κλασική ενέργεια μανιακού, που καταλήφθηκε από αμόκ και ενήργησε «χωρίς πολιτικά κίνητρα», δήλωσε στους δημοσιογράφους ο εισαγγελέας του Μονάχου Τόμας Στάινκραους-Κοχ.

Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία πως οι δυτικές κοινωνίες σήμερα έχουν φτάσει στο ναδίρ οικονομικά, αλλά και πολιτικά. Την ώρα που ο ακραίος ρεπουμπλικανός, εκκεντρικός καπιταλίστας-φασίστας επιχειρηματίας Ντόναλντ Τραμπ στις ΗΠΑ εκμηδενίζει, όπως όλοι περιμέναμε, την απόσταση από τη μετριοπαθή αντίπαλό του, μία στρατηγικά λάθος επιλογή από το στρατόπεδο των αντιπάλων (“ο Τραμπ είναι κλόουν και περφόρμερ” κατά τον Μάικλ Μουρ, αλλά κανείς δεν δείχνει να αντιλαμβάνεται ότι αυτό τον κάνει πολλαπλά επικίνδυνο), γίνεται μια ανελέητη προσπάθεια να στρέψουμε τα βλέμματά μας με απέχθεια και τρόμο στον μέχρι πρότινος ξεχασμένο κομμουνιστικό κίνδυνο από τη Βόρειο Κορέα και τον ηγέτη της, και σε έναν άλλο κίνδυνο, που εκπροσωπεί ένα ανυπόστατο, δήθεν Ισλαμικό Κράτος.

Παράλληλα βέβαια ξεχνάμε ότι μέχρι και το 1992, δεν είχε γίνει καμία δημόσια απολογία από πλευράς ιαπωνικής κυβέρνησης για τη συμμετοχή του ιαπωνικού στρατού στην απαγωγή και την κράτηση των "γυναικών της παρηγοριάς" στη "δημοκρατική Νότιο Κορέα, ενώ μόλις το 1998 η ιαπωνική κυβέρνηση αποζημίωσε όσες από αυτές τις γυναίκες επέζησαν, δίνοντάς τους 2.300 δολάρια στην καθεμία, γιατί τόσο "κοστολογήθηκε" η γυναικεία τιμή και η αξιοπρέπεια - μία εκδοχή που ωστόσο φαντάζει ιδανική αν λάβουμε υπ' όψη την περίπτωση των “Πλυντήριων της Μαγδαληνής”, τα ιδρύματα που λειτουργούσαν στην Ιρλανδία από τα μέσα της δεκαετίας του 1920 έως το 1996 υπό τη διεύθυνση της Καθολικής Εκκλησίας και όπου οι "αμαρτωλές" γυναίκες (Magdaleine Sisters) πλήρωναν τα κρίματά τους με καταναγκαστική εργασία, αλλά δεν έχουν ακόμη επιτύχει την πλήρη δικαίωση σε αυτό το βαθιά οπισθοδρομικό καθεστώς, που δεν θυμίζει σε τίποτα τον Ευρωπαϊκό Διαφωτισμό και τους απανταχού Βολταίρους του!

Ξεχνάμε επίσης τη σχέση του ISIS με το Βασίλειο της Σαουδικής Αραβίας, που τιμάται δεόντως από τη Δύση ελέω πετρελαϊκών εταιρειών, ενώ παράλληλα συναγωνίζεται το Ιράν σε αριθμό δημόσιων εκτελέσεων αντικαθεστωτικών πολιτών, κι επιβάλλει την πλήρη κάλυψη του σώματος στις γυναίκες, ενώ μόλις έκανε τα πρώτα βήματα για την απόδοση και σε εκείνες, του δικαιώματος να ψηφίζουν στις εκλογές για την τοπική αυτοδιοίκηση. Και γιατί να μην την “ξεχάσουμε” άλλωστε εφόσον λειτουργούμε σύμφωνα με τα mainstream αστικά μας συμφέροντα; Γιατί πώς αλλιώς θα εξασφαλίσουμε τα πετρελαιοειδή μας, αν διαταράξουμε την αγαστή σχέση μας με αυτό το καθεστώς; Μα αφού ακόμη και με το Ιράν "τα βρήκαμε", για να πέσει η τιμή του πετρελαίου, ενώ σε απάντηση στο παλαιότερο ερώτημα: "Πόσο, αλήθεια, μας φοβίζει ο κίνδυνος του «εξισλαμισμού της Ευρώπης;»”, η απάντηση ήταν ότι: Ο 46χρονος Σαουδάραβας επιχειρηματίας Ehsan Abdulaziz “ξεπλήθηκε” από την κατηγορία του βιασμού, με την υπερασπιστική “γραμμή” ότι... κατά λάθος το μόριό του διείσδυσε στο αιδοίο του 18χρονου θύματός του καθώς εκείνος παραπάτησε και έπεσε πάνω της. Το ενδιαφέρον είναι ότι ο μουσουλμάνος αυτός βιαστής δικάστηκε σε βρετανικό δικαστήριο, αλλά please, για να σας προλάβω: Μην το ρίξετε στο Brexit, άλλωστε η αθώωση αυτή συνέβη πολύ νωρίτερα!

dipolikos 2

Ακόμη όμως κι αν ο βιαστής αυτός καταδικαζόταν, πάλι κάπου δεν θα αποδιδόταν αυτή η "παρέκκλισή" του από το δήθεν ευρωπαϊκό, αντισεξιστικό πνεύμα; Και σίγουρα όχι στην πατριαρχία, εφόσον ακόμη και η καταδίκη της ισλαμικής πατριαρχίας αφήνει ένα μεγάλο κενό: "Μα καλά, γίνεται όλοι οι Υπερορθόδοξοι Χριστιανοί Ιεράρχες να είναι μουλάδες; Γίνεται ακόμη και η Ιρλανδία να θεωρηθεί ως ένα κουκουλοφόρο ISIS;". Άλλωστε, η “φαρέτρα” της κουλτούρας του βιασμού προσφέρει μία αξιοθαύμαστη ποικιλία μυθικών "αφηγήσεων", τύπου "τη σκότωσα γιατί την αγαπούσα", που συναποτελούν την επιτομή της ευρωπαϊκής πατριαρχίας και υποκρισίας και που έχουν ήδη απαντηθεί, ωστόσο, από το μαχόμενο κομμάτι του φεμινιστικού κινήματος. Μία άλλη βολική μυθική αφήγηση, ίσως η πιο ανελέητη, ακλόνητη, αλλά και συνειδητά φασιστική, συνειδητά ψευδής καθότι ο "τρελός" του κάθε χωριού, της κάθε κοινότητας, θα έπρεπε να καθορίζεται από την ίδια την κοινότητα και όχι να αποφασίζει για όλο τον κόσμο η Αμερικανική Ψυχιατρική Εταιρεία, είναι η “κλασική” περίπτωση του μανιακού δολοφόνου, που θεωρείται ότι καταλήφθηκε από αμόκ κι ενήργησε “χωρίς πολιτικά κίνητρα”, όταν δεν έχουμε αρκετά στοιχεία για να ενοχοποιήσουμε πχ τους μουσουλμάνους, τους Εβραίους, τους αναρχικούς, ή την οποιαδήποτε άλλη κοινωνικά στιγματισμένη ομάδα, και το ρίχνουμε κυριολεκτικά στην "τρελή", για να αποφύγουμε να κάνουμε μία σοβαρή πολιτική ανάλυση.

Το θέμα είναι όμως ότι ακόμη και στην περίπτωση του πρόσφατου εγκλήματος στο Μόναχο, πολιτικά κίνητρα μπορεί να μην υπήρξαν, αλλά η ενέργεια αυτή ήταν πο-λι-τι-κό-τα-τη! Άλλωστε, το ιατρικό μοντέλο προσέγγισης της μανίας όχι μόνο δεν είναι επαρκές από μόνο του, αλλά είναι και κοινωνικά επικίνδυνο διότι αναπαράγει το ρατσισμό της κοινωνίας, για τους “φυσικούς” και τους “μη-φυσικούς” ανθρώπους, τα “ανθρωπόμορφα τέρατα”, και τον ενδύει με ψευδοεπιστημονικό ένδυμα. Αλλιώς, πώς να εξηγήσουμε ότι, ευτυχώς βέβαια, ιατρικές πράξεις που άλλοτε ήταν θέμα ρουτίνας, είναι πλέον ρητά απαγορευμένες ως απάνθρωπες, ή ότι διαγνώσεις μπαίνουν και βγαίνουν από το DSM της Αμερικανικής Ψυχιατρικής Εταιρείας εν μία νυκτί; Δεν είναι προφανές ότι αναφορικά με αυτές τις εξελίξεις δεν μπορούμε να κάνουμε λόγο για ενέργειες της ιατρικής κοινότητας “χωρίς πολιτικά κίνητρα”; Τόσο στενά βλέπουμε αυτή την έννοια; Κι αλήθεια, έχει σκεφτεί κανείς ότι και ο πολλαπλασιασμός των θυμάτων από τις αυτοκτονίες στους χαλεπούς καιρούς μας μπορεί τελικά να μην οφείλεται στη χημεία του εγκεφάλου μας και στις συνάψεις των νευρώνων μας, αλλά στις καταπιεστικές κοινωνίες όπου διαβιούμε; Έχουμε σκεφτεί αν σε μία άλλη, ιδανική κοινωνία, χωρίς ψυχιατρικούς ασθενείς λόγω της αλληλεγγύης της κοινωνίας και όχι χάρη σε ένα νέο πρόγραμμα κατ' ευφημισμόν “ευθανασίας”, στην ουσία δολοφονίας, όσων πάσχουν από “ανίατες ασθένειες”, όπως εκείνο της ευγονικής των Ναζί (Τ-4) και πιο συγκεκριμένα του αρχίατρου στο διαβόητο Άουσβιτς, Γιόζεφ Μένγκελε, θα είχαμε συνηθίσει τόσο πολύ στο πρόσωπο του τέρατος;

dipolikos 3

Έχουμε σκεφτεί ότι μια αφόρητη διαβίωση αυξάνει τις διαταραχές διάθεσης, μία από τις οποίες είναι και η διπολική διαταραχή, μέρος της οποίας είναι η συμπτωματολογία ενός μανιακού ή υπομανιακού επεισοδίου; Ίσως όχι, δεκτό, ωστόσο θα έπρεπε τουλάχιστον να ξέραμε ότι ακόμη και για τη mainstream ψυχιατρική άποψη, η περίπτωση του μανιακού δολοφόνου όχι μόνο δεν είναι “κλασική”, αλλά είναι ίσως μόνο κατάλληλη ως ιδέα για ένα “κλασικό εικονογραφημένο” βιβλίο / κόμικ κατά του ψευδοψυχιατρικού στιγματισμού, των ρατσιστικών μύθων, που μόνο για τους “πτωχούς τω πνεύματι” έχουν ψήγματα αξιοπιστίας. Τέτοιου είδους εκδόσεις αποτελούν μέρος του προγράμματος “αντιστίγμα” που υλοποίησε στη χωρα μας το ΕΠΙΨΥ, ή άλλων προγράμματων του ΕΨΥΠΕ, και άλλων δημοσίων και ιδιωτικών φορέων, ωστόσο αυτές οι καμπάνιες ανά τον κόσμο είναι λίγες και έχουν πτωχά αποτελέσματα γιατί δεν αγγίζουν, ή δεν επιδιώκουν καν να θίξουν, τη ρίζα του κακού: Έτσι, μετά τη διαπαιδαγώγησή μας με τα παραμύθια για τον “κακό λύκο”, κάποιοι προσπαθούν ανενόχλητοι να μας κρατήσουν σε αυτή τη διόλου αθώα “παιδική” κατάσταση, προκειμένου να “χάψουμε” και τα παραμύθια για τους “Άλλους” λύκους, ένας από τους οποίους είναι και ο διπολικός. Στόχος τους η χειραγώγησή μας, παράλληλα με την προσφορά των κατάλληλων εξιλαστηρίων θυμάτων. Η περίπτωση των “Ανθρώπινων Οροθετικών Ερειπίων” του Ανδρέα Λοβέρδου ήταν ένα “κλασικό” παράδειγμα! Όπως στην περίπτωση των υπό εξαφάνιση “θηρίων” της φύσης, που θεωρούνται εκ προοιμίου ως κτήνη, κατώτερα από τον άνθρωπο, έτσι και στην περίπτωση των “Άλλων” λύκων, άρα και του διπολικού, αυτός που πραγματικά αποτελεί κίνδυνο και διαρκή απειλή για τον Άλλο είναι πάντα ο “άνθρωπος”, και ποτέ ο “λύκος”.

Σε αυτό το σημείο, οφείλω να συγχαρώ αλλά και να ευχαριστήσω τους αρμόδιους φορείς, οι οποίοι μερίμνησαν ώστε αφ' ενός να καταγγελθεί η κουλτούρα της έμφυλης βίας, όπως εκφράστηκε ή και ακόμη εκφράζεται από τα κυρίαρχα αστικά, τηλεοπτικά δίκτυα, αφ' ετέρου να πραγματοποιηθούν, κατά το σχολικό έτος που μόλις έληξε, ημερίδες και επιμορφωτικά προγράμματα για εκπαιδευτικούς της Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης σε θέματα ισότητας των φύλων και έμφυλων διακρίσεων. Στην πρωτότυπη παρουσίαση που εκπόνησα στο πλαίσιο της συμμετοχής μου σε ένα από αυτά τα επιμορφωτικά προγράμματα, είχα τη δυνατότητα να αναπτύξω τους τρόπους που σύμφωνα και με τις υποδείξεις των εισηγητριών μπορεί κανείς να “δουλέψει” στο σχολείο με τους/τις μαθητές/τριές του πάνω στο “δύσκολο” θέμα της ανατροπής των στερεοτύπων που αναπαράγουν τα παραμύθια με τα οποία έρχονται συνήθως σε επαφή τα παιδιά, και να τους ενισχύσει τη δημιουργική σκέψη, το περίφημο Αν του Στανισλάφσκυ, που μπορεί να οδηγήσει στον οραματισμό μιας λιγότερο άδικης κοινωνίας, όπου δεν θα υπερισχύει ο μύθος σε σχέση με την πραγματικότητα – παρ' όλο που αυτός είναι ο κανόνας μέχρι σήμερα, σύμφωνα και με το Ρολάν Μπαρτ – και όπου οι μελλοντικοί πολίτες θα είναι σε θέση να πουν το μεγάλο μπρεχτικό ΟΧΙ, αντί του ΝΑΙ, στο αίτημα της διατήρησης σκληρών κι απάνθρωπων πατροπαράδοτων εθίμων, ως μία αξία ανώτερη της ανθρώπινης ζωής και της αξιοπρέπειας!

Τόσο για τον σύγχρονο διαθεματικό φεμινισμό όσο και για το ΛΟΑΤΚΙ κίνημα σε όλο τον δυτικό κόσμο κατά τα τελευταία έτη, θέματα όπως η αναπηροφοβία και οι διακρίσεις κατά των μη προνομιούχων κοινωνικά στρωμάτων των ληπτών υπηρεσιών ψυχικής υγείας, των ληπτών παράνομων ή και νόμιμων ψυχοτρόπων ουσιών, κ.λπ., έχουν επιτέλους αρχίσει να απασχολούν πάρα πολύ σοβαρά τόσο σε θεωρητικό επίπεδο όσο και σε επίπεδο “καλών” πρακτικών στην εκπαίδευση, αν και όχι μόνο. Στην Ελλάδα, για να καλυφθεί το παρατηρούμενο κενό σε αυτά τα θέματα, λειτουργεί τα τελευταία χρόνια ως μέλος του Intervoice το δίκτυο με τίτλο “Hearing Voices” / “Ακούγοντας Φωνές”, ένα κίνημα ατόμων με ψυχιατρική εμπειρία που συμμετέχει παράλληλα στην "Πρωτοβουλία για ένα Πολύμορφο Κίνημα στην Ψυχική Υγεία". Παράλληλα, σημαντική είναι η συμβολή μιας αρχικά μικρής ομάδας αναπήρων χειραφετημένων και ακηδεμόνευτων, της “Κίνησης Χειραφέτησης ΑμεΑ: "Μηδενική Ανοχή"”, που κατά δημόσια δήλωσή της αλλά και στην πραγματικότητα: “Επιχειρεί πλάγια διαδρομή με σκοπό να δημιουργήσει ρωγμές στο κατεστημένο, να αμφισβητήσει ανοικτά αλλά δημιουργικά το λεγόμενο εθνικό αναπηρικό κίνημα και να επιτύχει μέσα από τις διευρυμένες δράσεις της το αυτονόητο. Να διεκδικήσει για/με/και τους ανθρώπους με αναπηρία”.

Για να κλείσουμε με μια πιο ... αισιόδοξη, θεατρική ματιά, κατά τη χειμερινή καλλιτεχνική περίοδο 2015-2016, παίχτηκε και η παράσταση: “Στρατηγικές επιβίωσης”, στο Κέντρο Ελέγχου Τηλεοράσεων, σε σκηνοθεσία της Βίκυς Αδάμου:

Τέσσερις ηθοποιοί επί σκηνής παρουσίασαν τη ζωή της Amy σε επτά κεφάλαια. Εναλλάσσονταν σε ρόλους και διηγούνταν μέσα από επιλεγμένα λεκτικά μοτίβα και μέσω σωματικής δράσης την ιστορία της, μια από τις 50 μαρτυρίες που υπάρχουν μέσα στο βιβλίο του βρετανικού δικτύου “Ακούγοντας Φωνές”. Μέσα από την παράσταση, αλλά και στη συζήτηση που διοργανώθηκε με τη συνεργασία του ελληνικού δικτύου “Ακούγοντας Φωνές”, διαφάνηκε η μεγάλη ανάγκη, αλλά και μικρή ελπίδα, να αλλάξουν τα πράγματα. Και θα αλλάξουν πράγματι, αν εμείς πραγματικά το θελήσουμε, και αν παραμείνουμε άνθρωποι!

Είναι Μαρία – δε θέλω να λέω ψέματα –
δύσκολοι καιροί.
Και θάρθουνε κι άλλοι.
Δεν ξέρω – μην περιμένεις κι από μένα πολλά –
τόσα έζησα τόσα έμαθα τόσα λέω
κι απ’ όσα διάβασα ένα κρατάω καλά:
“Σημασία έχει να παραμένεις άνθρωπος”.
Θα την αλλάξουμε τη ζωή
παρ’ όλα αυτά Μαρία

-— Το κάστρο στη φωτογραφία που συνοδεύει το άρθρο είναι το Hartheim, ένα κέντρο ευθανασίας, στο οποίο άτομα με φυσικές και πνευματικές αναπηρίες θανατώνονταν με δηλητηριώδη αέρια και θανατηφόρες ενέσεις.
Hartheim, Αυστρία, απροσδιόριστη ημερομηνία.
Από το αρχείο του US Holocaust Memorial Museum, courtesy of Andras Tsagatakis

* Ο Σπύρος Πετρίτης είναι θεατρολόγος. Κατά το σχολικό έτος 2015-2016 δίδαξε το μάθημα της Θεατρικής Αγωγής στη δημόσια Πρωτοβάθμια Εκπαίδευση.

Περισσότερα στο προσωπικό ιστολόγιό του: http://loving2write.weebly.com, καθώς και στην ολοκαίνουργια σελίδα του στο Facebook

ΚΟΙΝΩΝΙΑ

ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

ΛΟΓΟΣ

ΥΓΕΙΑ

ΑΓΓΕΛΙΕΣ