Menu
18 / 11 / 2019 - 12:45 am
A Site By Your Side
A+ A A-

nori-phd1

Ιωάννα Νόρη

Η Διαταραχή Ελλειμματικής Προσοχής Υπερκινητικότητας (Διάσπασης Προσοχής), εν συντομία ΔΕΠΥ, αποτελεί ίσως την πιο γνωστή διαταραχή απο την οποία υποτίθεται ότι πάσχουν κυρίως τα παιδιά.

Μια διαταραχή που, όπως μας κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου οι ειδικοί οι οποίοι ενδιαφέρονται για την ψυχική υγεία των παιδιών, παίρνει μορφές επιδημίας.

Τι μας λένε οι «ειδικοί» ότι είναι η ΔΕΠΥ

Με δικά τους λόγια λοιπόν:

Η Διαταραχή Ελλειμματικής Προσοχής και Υπερκινητικότητας (ΔΕΠΥ) – διεθνώς ADHD: Attention Deficit Hyperactivity Disorder – είναι μια από τις συχνότερες νευροβιολογικές διαταραχές της παιδικής και εφηβικής ηλικίας. Εμφανίζεται στο 5-7% του μαθητικού πληθυσμού (αρκετές μελέτες δίνουν ένα ακόμη μεγαλύτερο ποσοστό). Αν και είναι μια από τις πιο μελετημένες και τεκμηριωμένες παιδοψυχιατρικές διαταραχές παγκοσμίως, έχει συγχρόνως προκαλέσει τις περισσότερες συζητήσεις και εξακολουθεί να υποδιαγιγνώσκεται σε πολλές χώρες, μεταξύ των οποίων και η Ελλάδα. Η ΔΕΠΥ είναι ως ένα βαθμό κληρονομική.
O εγκέφαλος των παιδιών με ΔΕΠΥ παρουσιάζει διαφορές από εκείνον των συνομηλίκων τους στη δομή, στο μεταβολισμό και στη λειτουργία συγκεκριμένων περιοχών.

Αυτά δηλώνουν όσοι εμπορεύονται τη ΔΕΠΥ. Λένε την αλήθεια; Τι πραγματικά ισχύει;

Μια Ανύπαρκτη «Ψυχική Διαταραχή»

Η ΔΕΠΥ πολύ απλά δεν υφίσταται καν ως διαταραχή κανενός είδους εξ αρχής. Δεν μπορεί να υποδιαγιγνωστεί διότι δεν υφίσταται ως πρόβλημα συμπεριφοράς, δεν υφίσταται ως ιατρικό νόσημα ή κανενός είδους προβλήματος στον εγκέφαλο. Δεν υφίσταται ως γενετική και εφ' όρου ζωής ψυχική ή νευροβιολογική διαταραχή. Γι' αυτό και δεν υπάρχει και καμία απολύτως εξέταση η οποία να την κατατάσσει ως κάτι από τα παραπάνω. Δεν υπάρχει γενετικό τεστ για να δείξει γενετικά αίτια, δεν υπάρχει καμία επιστημονική εξέταση κανενός είδους, αιματολογική ή οποιαδήποτε άλλη, διότι πολύ απλά δεν υπάρχει κανενός είδους βιολογικό ή οργανικό πρόβλημα στα παιδιά που «βαφτίζονται» με τη ΔΕΠΥ. Ο μόνος τρόπος με τον οποίο γίνεται η «διάγνωση» είναι είτε με ολιγόλεπτη παρατήρηση της συμπεριφοράς του παιδιού από κάποιον ψυχίατρο, είτε με τα ψυχομετρικά τεστ των παιδοψυχολόγων.[1]
Οι ρίζες των ψυχομετρικών τέστ ξεκινούν απο τον Francis Galton, τον πατέρα της ψευδοεπιστήμης της Ευγονικής, και δεν είναι τίποτα άλλο από μη-επιστημονικές απλές λίστες ερωτηματολογίων, που κυριολεκτικά ο οποιοσδήποτε μπορεί να φτιάξει. Σε καμία περίπτωση δεν αποτελούν αυτόματα απόδειξεις νευροβιολογικής ανωμαλίας στον εγκέφαλο, προβληματικά γονίδια, προβληματική συμπεριφορά, ή / και κάποιου είδους ψυχικής διαταραχής. Πολύ απλά παρατηρούνται ανθρώπινες φυσιολογικές συμπεριφορές, ομαδοποιούνται σε κατηγορίες με κάποια ονομασία ανα κατηγορία, και μετά τσεκάρονται ή/και βαθολογούνται με υποκειμενικά κριτήρια ή συχνότητα έκφρασής τους. Κάποιες λοιπόν απο τις συμπεριφορές που ελέγχονται για να διαγνωστεί η ΔΕΠΥ και αποτελούν παράλληλα και κριτήρια στο DSM είναι τα εξής:

- Συχνά αφαιρείται εύκολα από τα μαθήματά του και παίζει

- Συχνά χάνει πράγματα

- Συχνά ονειροπολεί, χάνεται στις σκέψεις του

- Συχνά αρνείται ή δεν θέλει να ακολουθήσει οδηγίες

- Συχνά αποφεύγει να κάνει πράγματα που θέλουν πνευματική προσπάθεια σε ένα μεγάλο διάστημα χρόνου

- Συχνά είναι ανίκανο να παίξει ήσυχα

- Συχνά μιλάει πολύ

- Συχνά διακόπτει τους άλλους όταν μιλούν

- Συχνά τρέχει και σκαρφαλώνει σε καταστάσεις που δεν είναι πρέπον[2]

Το να είναι λοιπόν ένα παιδί αυθόρμητο, με ζωντάνια, να θέλει να τρέχει και να μην παίζει ήσυχα και βουβά, να θέλει να επικοινωνεί πολύ με τους ανθρώπους και να μην είναι πειθήνιο στις εντολές τους, εν ολίγοις το να είναι απλά παιδί (διότι όλα τα παραπάνω δεν δείχνουν κάτι σπάνιο ή περίεργο), αυτά αποφάσισαν οτι είναι ενδείξεις κάποιας παθολογίας. Και όχι μόνο οι ίδιες οι συμπεριφορές, αλλά και η συχνότητά τους εξετάζεται επίσης, με την λέξη «συχνά». Ποιος όμως το καθορίζει αυτό το μέτρο; Με ποιανού μεζούρα μετριούνται οι συμπεριφορές, και πάνω ή κάτω από ποιο μέτρο είναι η ίδια η συμπεριφορά που κρίνεται προβληματική ή «υγιής»; Ποιος τελικά ορίζει και με ποια κριτήρια σε ποιο βαθμό μια συμπεριφορά είναι προβληματική ή όχι; Και σε ποιο κοινωνικό ή πολιτισμικό πλαίσιο, σε ποια εποχή χρονικά κρίνεται αυτή η συμπεριφορά ως μη- επιθυμητή, και ποιον εξυπηρετεί;

Επινοημένες διαταραχές

Κάτι που δεν είναι γνωστό στο ευρύ κοινό, είναι το γεγονός ότι οι ίδιοι οι επαγγελματίες υγείας επινοούν διαταραχές για να τις «θεραπεύουν» μετά. Και η ΔΕΠΥ αποτελεί μια από τις λεγόμενες «επινοημένες ψυχικές διαταραχές» και δεν είναι τίποτα περισσότερο από άλλη μια ψυχιατρικοποίηση φυσιολογικών ανθρώπινων συμπεριφορών.
Ο ίδιος ο «εμπνευστής» της ΔΕΠΥ, ο παιδοψυχίατρος Leon Eisenberg, παραδέχτηκε λίγο καιρό πριν πεθάνει ότι η διάγνωση αυτή δεν έχει πραγματική υπόσταση, ότι είναι μια απάτη, ένα αποκύημα της φαντασίας του. Αποκάλεσε τον εαυτό του ψεύτη, που έζησε μια πλουσιοπάροχη ζωή εισπράττοντας μεγάλα ποσά από τις φαρμακευτικές εταιρείες αλλά και από τους γονείς των παιδιών που στιγμάτιζε ψυχιατρικά και στα οποία χορηγούσε ψυχοτρόπες ουσίες για να τα «θεραπεύσει» από αυτή την ανύπαρκτη διαταραχή την οποία εμπνεύστηκε.[3]
Η δημόσια παραδοχή του ψυχιάτρου που την κατασκεύασε ως διαταραχή πως είναι μια απάτη, από ό,τι φαίνεται, δεν είναι αρκετή για να εξαφανιστεί η ΔΕΠΥ όπως ακριβώς και δημιουργήθηκε. Γιατί μπορεί ο Eisenberg να την εμπνεύστηκε εν μια νυκτί και αυθαίρετα, όμως για να φτάσει να είναι ίσως η πιο διαδεδομένη διάγνωση στα παιδιά, χρειάστηκαν πολλά περισσότερα. Καταρχάς η δια ψηφοφορίας καταχώρησή της ως επίσημη διάγνωση στο DSM. Ακολούθησαν και συνεχίζουν να γράφονται, εκατοντάδες άρθρα από τους «ειδικούς» ψυχιάτρους και ψυχολόγους, για αυτήν την καινούρια «μάστιγα της εποχής». Και φυσικά, οι ίδιες οι φαρμακευτικές εταιρίες πληρώνουν μάρκετινγκ μάνατζερς για να προωθούν την ιδέα αυτή, κυρίως μέσω των ενημερωτικών φυλλάδιων για τις «φαρμακευτικές ουσίες» που την «θεραπεύουν». Με όλα αυτά, χτίστηκε η ΔΕΠΥ ως υπάρχον πρόβλημα. Γιατί όσες περισσότερες φορές ακούσουμε κάτι, τότε αυτό τείνει να είναι και αληθινό, μόνο και μόνο για αυτόν τον λόγο, ειδικά όταν το ακούμε από «ειδικούς». Σε βάθος χρόνου λοιπόν, όχι μόνο πέρασε στην συνείδησή μας ως υπαρκτή ψυχική διαταραχή, αλλά χρειάζεται να πρέπει να αποδείξουμε την ανυπαρξία της. Χρειάζεται προσπάθεια και ηθική, για να αναιρέσουμε ένα ψέμα.

Η μεγάλη απάτη

Το 1998, στο συνέδριο του εθνικού ινστιτούτου ψυχικής υγείας, συγκεντρώθηκαν τριάντα Αμερικανοί ψυχίατροι ειδικοί της ΔΕΠΥ, με στόχο να προωθήσουν στην αγορά τη διάγνωση αυτή, μαζί φυσικά με τα ψυχοτρόπα διεγερτικά που χορηγούνται για τη «θεραπεία» της. Όταν ρωτήθηκαν από άλλους ψυχιάτρους και νευρολόγους τόσο για την εγκυρότητα αρχικά της ΔΕΠΥ, όσο και για την επικινδυνότητα των διεγερτικών ουσιών, πιάστηκαν να λένε μια σειρά από ψέματα. Παραδέχτηκαν ότι δεν υπήρχε καμία επιστημονική εξέταση ή και απόδειξη ότι η ΔΕΠΥ αποτελεί κάποιου είδους νευροβιολογική ασθένεια ή ψυχική διαταραχή. Δεν μπορούσαν καν να την ορίσουν ως ασθένεια και να συμφωνήσουν ποια είναι τα δικά τους κριτήρια όταν κάνουν την υποτιθέμενη εξέτασή τους.


Και αναγκάστηκαν να παραδεχτούν ότι ουδέποτε βρέθηκε κάποιου είδους οργανική ή/και νευροβιολογική ανωμαλία στα παιδιά που έχουν διαγνωστεί με ΔΕΠΥ, πριν τους χορηγηθούν τα ψυχοφάρμακα. Το χειρότερο όμως ήταν ότι, αφότου τους χορήγησαν τα ψυχοτρόπα που αποκαλούν φαρμακευτική αγωγή της ΔΕΠΥ, δημιουργήθηκαν πολλαπλές βιοχημικές ανωμαλίες και βλάβες στον εγκέφαλο και όχι μόνο. Αυτό ήταν το αποτέλεσμα της θεραπείας στην οποία τα είχαν υποβάλει.[4]

Θανατηφόρες συνέπειες

Με το που «ανακαλύφθηκε» η διαταραχή της ελλειμματικής προσοχής, την ίδια χρονιά διαγνώστηκαν με αυτή πάνω από 500.000 παιδιά στην Αμερική! Το σκληρό και αποτυχημένο τοξικό ψυχοτρόπο Ritalin, που οι παρενέργειές του το άφηναν στις αποθήκες της παρασκευάστριας εταιρείας, μέσα σε λίγους μόνο μήνες εκτίναξε τις πωλήσεις του στα ύψη. Ritalin, Adderall, Metadate & Concerta είναι οι βασικές ψυχο-διεργετικές ουσίες που χορηγούνται για τη ΔΕΠΥ. Παρότι όμως η διάγνωση αυτή υποτίθεται χαρακτηρίζεται από κάποιου είδους υπερδιέγερση της συμπεριφοράς, οι ουσίες που χορηγούνται δεν καταστέλλουν, αλλά διεγείρουν περαιτέρω τον οργανισμό.
Εγκεφαλική ατροφία σε εγκεφάλους που ακόμα σχηματίζονται και δημιουργούν συνάψεις -η λεγόμενη «χημική λοβοτομή», που προκαλεί με τη σειρά της και βιολογικές αλλαγές σε όλα τα συστήματα του σώματος- είναι αυτό που πραγματικά κάνουν το Ritalin και οι παρόμοιες ουσίες της κατηγορίας του. Ριζικές αλλαγές στο μεταβολισμό, όπως παχυσαρκία ή απώλεια βάρους, διαβήτης, ταχυκαρδία και μόνιμες βλάβες της καρδιάς, απώλεια οστικής πυκνότητας, παρκινσονισμός, βλάβες στο συκώτι και στα νεφρά, είναι μόνο λίγες από τις σοβαρές σωματικές συνέπειες που θα υποστούν τα παιδιά που «θεραπεύονται» από τη ΔΕΠΥ με τα ψυχοτρόπα. Είναι θέμα χρόνου να συμβούν ένα ή και περισσότερα από τα παραπάνω, και εξαρτάται από το χρονικό διάστημα της χρήσης σε συνδυασμό με το πώς θα αντιδράσει ο κάθε οργανισμός στις ουσίες αυτές.[5]
Αυτοκτονία, αιφνίδιος θάνατος από ανακοπή ή εγκεφαλικό, βία και επιθετικότητα προς τους άλλους είναι σίγουρα οι πιο σοβαρές συνέπειες που αγνοούν οι γονείς.[6] Και αυτό που σίγουρα δεν ξέρουν, είναι ότι παιδιά υπό την επήρεια αυτών ακριβώς των ουσιών κρύβονται πίσω από κάθε επεισόδιο σχολικής βίας με πυροβολισμούς ανηλίκων εναντίον καθηγητών ή συμμαθητών τους.[7]
Επίσης αγνοούν ότι τα ίδια τα παιδιά εμπορεύονται μεταξύ τους τα «φάρμακά» τους για να «τριπάρουν», διότι δεν διαφέρουν σε τίποτα από τα παράνομα ναρκωτικά τύπου σπίντ.[8] Φυσικά δεν θα γίνουν όλα τα παιδιά μαζικοί δολοφόνοι κάτω από την επήρεια αυτών των ουσιών. Πρέπει να συντρέχουν παράλληλα και άλλοι λόγοι για αυτό. Κάποια θα στρέψουν την βία στον εαυτό τους και θα αυτοκτονήσουν, κάποια άλλα θα αποκτήσουν σταδιακά σοβαρά χρόνια νοσήματα, και αρκετά θα πεθάνουν πριν προλάβουν αν ενηληκιωθούν εξαιτίας αυτών των νοσημάτων.
Το γεγονός ότι μια ουσία είναι νόμιμη και χορηγείται με ιατρική συνταγή, δεν την κάνει να διαφέρει όσον αφορά τα αποτελέσματά της στον οργανισμό. Το ανθρώπινο σώμα δεν αναγνωρίζει τι είναι νόμιμο και τι όχι, και δεν αντιδρά βάσει αυτού του κριτηρίου. Ο λόγος επίσης για τον οποίο δίνονται αυτές οι ουσίες, τα υποτιθέμενα «θεραπευτικά» κίνητρα, δεν αλλάζει τα καταστροφικά αποτελέσματά τους. Και είναι ειρωνεία να αποκαλείται «ατύχημα», και όχι ιατρικός «φόνος», η οξεία καρδιακή ανεπάρκεια απο μακροχρόνια χρήση Ritalin, σε ηλικία μόλις 14 ετών!

nori-phd2

Αυτό αποκαλούν φαρμακευτική αντιμετώπιση της ΔΕΠΥ; Αμφεταμίνες και μεθαμφεταμίνες; Σκληρά ναρκωτικά εξίσου - εάν όχι περισσότερο - ισχυρά, τοξικά και εθιστικά από την κοκαΐνη και την ηρωίνη; Νευροτοξίνες που κυκλοφορούν σε όλες τις χώρες του εξωτερικού με προειδοποίηση «μαύρου κουτιού» (τη λεγόμενη κόκκινη γραμμή που έχουμε εδώ), η οποία δυστυχώς αφαιρείται από τις συσκευασίες που πωλούνται στην Ελλάδα, ώστε να πείσουν τους πελάτες τους ότι είναι ασφαλείς; Αυτό από μόνο του δεν είναι σκάνδαλο;

Σε τι πραγματικά αποσκοπεί

Η ΔΕΠΥ υπάρχει μόνο στο μυαλό και στα χαρτιά διεφθαρμένων επαγγελματιών υγείας που εμπορεύονται μια ανύπαρκτη διάγνωση, την οποία κατασκεύασαν και διαιωνίζουν οι ίδιοι, σε συνεργασία πάντα με τις φαρμακευτικές εταιρείες από τις οποίες χρηματίζονται, με στόχο καθαρά το κέρδος και την αύξηση πελατείας.
Το ότι ξεζουμίζονται οικονομικά γονείς για να «θεραπεύσουν» τα παιδιά τους από ανύπαρκτες ψυχικές διαταραχές είναι το λιγότερο που θα πρέπει να μας απασχολεί. Το γεγονός ότι οι ίδιοι οι γονείς πείθονται από τους «ειδικούς» ότι οι άκρως φυσιολογικές συμπεριφορές των παιδιών τους είναι άρρωστες και διαταραγμένες, το ότι πείθονται από τους ίδιους «ειδικούς» να παραδεχτούν μέσα τους πως τα παιδιά τους έχουν ένα ανύπαρκτο πρόβλημα εφ' όρου ζωής και το ότι οδηγούν τα παιδιά τους σε υποτιθέμενες «θεραπείες» συμπεριφοράς για να τα «στρώσουν», είναι κάτι πολύ σοβαρό που σίγουρα πρέπει να μας απασχολεί. Το να κάνεις όμως ένα παιδί να πιστέψει ότι είναι προβληματικό, διαταραγμένο, εκ γενετής άρρωστο, και να το στιγματίσεις με μια ψυχιατρική διάγνωση υποβάλλοντάς το σε τεστ και ψυχοτρόπες τοξικές ουσίες, είναι πλέον και ανήθικο και επικίνδυνο. Η ίδια η διάγνωση, αλλά και η κάθε προσπάθεια «θεραπείας» της ΔΕΠΥ, αποτελεί δυστυχώς ένα καλοστημένο κόλπο που παίρνει μορφή επιδημίας. Αυτή είναι η πραγματική επιδημία. Διότι ο απώτερος στόχος αυτής της διάγνωσης δεν είναι άλλος από το να μπουν όσο τον δυνατόν περισσότερα παιδιά σε εφ' όρου ζωής ψυχοτρόπο αγωγή. Οι ουσίες αυτές όμως κάθε άλλο παρά φάρμακα είναι και οι συνέπειες τους, ειδικά σε οργανισμούς που ακόμα αναπτύσσονται και σε εγκεφάλους που ακόμα δημιουργούν συνάψεις, είναι καταστροφικές. Αυτό το γεγονός παραβιάζει επίσης και τον όρκο του Ιπποκράτη, καθώς αναφέρει σε έναν σημείο ότι: "Ούτε θα δίνω θανατηφόρο φάρμακο σε κάποιον που θα μου το ζητήσει, ούτε θα του κάνω μια τέτοια υπόδειξη".
Ένας όρκος που συνοψίζεται σε μία φράση στη βασική αρχή της ιατρικής: «Πρώτα μην βλάψεις». Η βλάβη όμως εδώ δεν είναι μόνο οργανική. Είναι και ψυχολογική, κοινωνική, άρα κατ' επέκταση και ηθική.
Και οι ψυχολόγοι όμως που δεν δίνουν αυτόν τον όρκο και δεν συνταγογραφούν, δεν θα πρέπει να είναι στο απυρόβλητο. Διότι η απάτη με την ΔΕΠΥ, βρίσκεται ακριβώς στην ίδια την διάγνωσή της, στην ίδια την κατασκευή της ως κάτι υπαρκτό.

Η λοβοτομημένη γενιά (Generation RX)

Κλείσαμε τα παιδιά μέσα σε διαμερίσματα, τα υπερφορτώσαμε με φροντιστήρια και υποχρεώσεις, τους αφήσαμε ως μοναδικό μέσο εκτόνωσης και διασκέδασης, τους υπολογιστές και τα ηλεκτρονικά παιχνίδια, υπερδιεργείραμε τον οργανισμό τους με τροφές γεμάτες ζάχαρη, γλουτένη και χημικά πρόσθετα, και μετά τα ονοματίσαμε άρρωστα επειδή έχουν ζωντάνια και ενέργεια. Επειδή είναι παιδιά, και όχι όλα όσο πειθήνια θα ήθελαν οι δάσκαλοι στα σχολεία. Τις «προβληματικές» συμπεριφορές τους, λοιπόν, τις «στρώνουμε» με ειδικά συμβουλευτικά προγράμματα που επιβάλλουμε πάνω στα ίδια, αλλά και με χημική καταστολή. Αυτό διαπραγματεύεται και το ντοκιμαντέρ Generation RX.[9]

Είναι πραγματικά αφέλεια για τους Έλληνες γονείς να πιστεύουν ότι δεν θα έρθει σύντομα η μέρα που θα γίνονται, αρχικά προαιρετικά, προληπτικά διαγνωστικά τεστ ψυχικών διαταραχών στα σχολεία της χώρας μας, και μετέπειτα υποχρεωτικά, όπως και στο εξωτερικό, με μόνο απώτερο στόχο τη χορήγηση ψυχοτρόπων ουσιών ακόμα και σε παιδιά πολύ μικρής ηλικίας. Είναι αφέλεια επίσης να πιστεύουν ότι, επειδή σε αρκετούς ακόμη δεν τους έχουν πει για «φαρμακευτική αγωγή» στο ειδικό κέντρο που ήδη πηγαίνουν κάποιοι τα παιδιά τους για να τα θεραπεύσουν από αυτή τη «μάστιγα της εποχής», δεν θα το κάνουν στην πορεία, όταν πλέον η «αγορά» θα είναι πιο ώριμη. Τα παιδιά τους είναι ήδη στιγματισμένα με «ψυχιατρικό πρόβλημα» εφ' όρου ζωής, και άρα αποτελούν τον πιο εύκολο στόχο στην πορεία της ζωής τους, ανά πάσα στιγμή, και για περαιτέρω ψυχιατρικές διαγνώσεις.
Άλλωστε, δυστυχώς για τις φαρμακευτικές εταιρείες, στην Ελλάδα απαγορεύεται η απευθείας διαφήμιση ψυχιατρικών υπηρεσιών και ψυχοτρόπων στα μέσα μαζικής επικοινωνίας. Οπότε, «προσλαμβάνονται» ειδικοί επιστήμονες ψυχικής υγείας, που μέσα από άρθρα, ομιλίες και δωρεάν διαγνωστικούς ελέγχους στα ειδικά κέντρα τους, προωθούν και δημιουργούν την διαταραχή που οι ίδιοι εμπνεύστηκαν. Με απλά λόγια μάρκετινγκ δηλαδή, δημιουργούν τα «ψυχικά διαταραγμένα παιδιά» - τους πελάτες τους.

nori-phd3
Πελάτες λοιπόν της φαρμακευτικής μαφίας από νωρίς στη ζωή, με στόχο το κέρδος, τον κοινωνικό έλεγχο, τον έλεγχο της συνείδησης και την αποβλάκωση. Άλλο ένα καλοστημένο κόλπο δισεκατομμυρίων στο χώρο της υγείας, που προωθείται από όσους «ειδικούς» ξεχνούν ποιος είναι ο πραγματικός τους ρόλος και εξυπηρετούν τα συμφέροντα της μαφίας αυτής, της οποίας αποτελούν μέρος. Και όλα αυτά στο όνομα της επιστήμης...

Σημειώσεις

[1] http://www.adhdtesting.org/

[2] http://www.cdc.gov/ncbddd/adhd/diagnosis.html

[3] http://www.wnd.com/2013/05/father-of-adhd-calls-himself-a-liar/

[4] http://www.youtube.com/watch?v=KrI5CBTLFvw

[5] http://ritalinsideeffects.net/

[6] http://www.smh.com.au/national/health/suicide-link-to-adhd-drug-20131004-2uzut.html

[7] http://www.psychintegrity.org/isepp_statement_on_the_connection_between_psychotropic_drugs_and_mass_murder.php

[8] http://www.youtube.com/watch?v=a82h4THUelE

[9] http://www.youtube.com/watch?v=7VHf9e39ilI

Πηγή: http://criticalpsy-net.blogspot.gr/p/blog-page_4.html

ΚΟΙΝΩΝΙΑ

ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

ΛΟΓΟΣ

ΥΓΕΙΑ

ΑΓΓΕΛΙΕΣ